Een ongeluk zit in een klein hoekje

on .

Lieve mensen,

Geen grappige of interessante blog dit keer (komt ook nog wel), maar wat minder leuk nieuws (al gaat het allemaal wel goed komen).

Vorige week vrijdag was een drukke dag in de kliniek (redelijk normaal voor vrijdag). Echter voor Frank en zijn team dat werk aan de hydro was het een erg spannende en speciale dag, want de dag daarvoor hadden ze eindelijk de turbine zo gekregen dat die soepel draaide, dus kon de poging voor de eerste stroom uit de hydro gedaan worden.

Net toen ik mijn eerste hap van mijn (late) lunch wilde nemen, kreeg ik het telefoontje dat de stroom getest ging worden, ook in de kliniek, dus alles uit de stopcontacten, mensen op veilig plaats verzamelen. Snel stop ik een broodje in mijn zak, de spaghetti in mijn andere zak en pak een fles water mee en op mijn fietsje snel naar de kliniek.

Dat gaat dus niet, zeker niet de heuvel van de compound met vele rotsen/stenen, met een fles water in je hand en je gedachten bij de kliniek en de elektriciteit test: gevallen.

Ik kan me de stenen herinneren die ik niet kon ontwijken en de fiets die over me heen komt wanneer ik op de grond lig. En hevige pijn in mijn linker schouder.

Ik probeer rechtop te komen en met mijn rechter hand mijn linker arm ondersteunend richting normale positie: zeer pijnlijk. Ik denk nog hopelijk geluxeerd, dat is de pijn weg zodra de arm weer in de juiste positie zit. Maar met mijn linker arm normaal naar beneden, gecontroleerd, maar helaas niet uit de kom. Dan misschien mijn sleutelbeen gebroken (geneest ook wel simpel/snel), maar nee, die is intact. Shit, dan is het de top van mijn bovenarm, dat is niet zo best. Daar zullen we een foto van moeten maken om te zien hoe groot de schade is.

Ondertussen is onze cleaner van het ziekenhuis en enkele locals die langslopen bij me.

De cleaner stuur ik snel naar het ziekenhuis om te waarschuwen dat de stroom getest gaat worden.

Ik probeer op te staan, maar val bijna flauw. Ga snel zitten in de schaduw. Wil even liggen, maar dat doet veel meer pijn en gaat dus niet. Frank rijd langs. Ik vertel wat gebeurd is, maar hij moet door ivm met de test, hij zal anderen waarschuwen.

Met anderen loop ik even later naar het ziekenhuis, mijn arm ondersteunend met mijn andere hand. Daar gaan zitten en pijnmedicatie gekregen.

De test van de stroom is een succes: mensen juichen/dansen/springen/klappen.

Ondanks de pijn geniet ik ervan, graag zou ik meedoen. Het is feest!

Later met de net goed geteste stroom een foto van mijn arm gemaakt: klopt mijn vermoeden: een subcapitale humerus fractuur.

Nu en week verder.

De foto’s zijn ook beoordeeld in NL en alle feedback zegt conservatief behandelen, geen operatie.

De pijn is minder (al is het met voldoende pijnstilling de gehele week wel te dragen geweest). Mijn linker arm in een sling onder de kleding en zittend slapen help ook tegen de pijn. Maar eigenlijk te veel gedaan, dat krijg je als je verantwoordelijk bent voor een opstartende kliniek. Gelukkig, met hulp van mijn collega tropenartsen tijdelijk hulp gekregen voor de kliniek per komende maandag.

Hierdoor kan ik a.s. dinsdag naar NL om een specialist te bezoeken, fysiotherapie te straten en meer rust voor genezing te krijgen. Mijn plan is om dan na 2 weken weer terug te gaan naar Yele en daar verder te gaan met de oefeningen van de fysio en ook ver te gaan met de kliniek.

Erdi.